آگاه: انتخابات شوراهای شهر و روستا از آن رو برای مردم مهم است که به طور مستقیم می‌تواند شیوه اداره یک شهر و در نتیجه آسودگی یا سختی زندگی کردن در آن شهر را برای چهار سال رقم بزند. به عبارت دیگر شوراهای شهر و روستا به مثابه یک پارلمان هستند که هر تصمیم‌گیری در آن می‌تواند زندگی مردم را دستخوش تغییر کند. این در شرایطی است که مروری بر فعالیت شوراها از سال ۱۳۷۶ تاکنون، به خصوص در پایتخت، نشان می‌دهد که این نهاد بیشتر به عنوان یک مجموعه سیاسی برای احزاب و گروه‌ها جا افتاده است تا یک مجموعه تخصصی. این وضعیت به وضوح در شکل فعالیت شوراهای دور نخست و دوم تهران مشهود است. اما در تمام هفت دوره‌ای که از عمر شوراها می‌گذرد می‌توان چهره‌ها و اسامی مختلفی را دید که با سابقه ورزشی، هنری، فرهنگی و حتی سیاسی در این مجموعه حاضر شده‌اند و به عبارت دیگر صحن شورای شهر، جلسات علنی و غیرعلنی و تصمیمات اتخاذ شده، میدان کارورزی و سیاست‌پیشگی آنها شده است تا بتوانند برای بعدها کلاهی از این نمد برای خود ببافند. 
این انتقاد به ساختار انتخاب داوطلبان حضور در شوراها وارد است که هر شخصی، فارغ از اینکه چه تخصصی و چه توانایی‌هایی دارد، بر حسب احساس تکلیف یا دعوت برخی دوستان و آشنایان می‌تواند راهی محل ثبت‌نام نامزدها شده و حتی ساده‌تر از آن، با مراجعه به سایت و چند کلیک ساده خود را به عنوان نامزد حضور در صحن پارلمان پایتخت معرفی کند. اما حقیقت اینجاست که شهر به نامزدها و نمایندگانی احتیاج دارد که ضمن شناخت و آشنایی با شهر، اجزای آن و مشکلات و مصائبی که با آن روبه‌رو است، بتوانند با تجربه اندوخته از سال‌های قبل، برای شهر تصمیمات علمی و عملی بگیرند. 
اینکه افرادی بدون تخصص و حتی شناخت درست شهر و اسناد بالادستی آن مانند طرح تفصیلی (که نتیجه سال‌ها مطالعات و اقدام کارشناسی است) روی صندلی‌های سبز شورا بنشینند و بعدا سکان اداره شهر را به افراد دیگری دهند که هیچ تخصص و شناختی از شهر ندارند، معضلی است که عوارض آن گریبان مردم و شهر را می‌گیرد. به عبارت دیگر افرادی که چشم‌اندازشان حضور در پست‌های سیاسی و حزبی سال‌های بعد است، تلاش می‌کنند وارد ساختمان‌های خیابان بهشت شوند تا بتوانند چند صباحی رزومه و تجربه‌سازی کنند. اینجاست که باز هم به عنوان یک شهروند باید این مطالبه را از چهره‌هایی که خود را نامزد شورای شهر می‌کنند داشت که چه ظرفیت، تخصص و دانشی در خود سراغ دارند که احساس کرده‌اند می‌توانند برای شهر تصمیم‌سازی کرده و مفید باشند؟ باید این حقیقت را قبول کرد که کم نبودند چهره‌هایی که یک دوره روی صندلی‌های سبز شورا نشستند و بعدها به سمت‌های بالاتر رفتند یا اینکه به طور کل از صحنه شورا و سیاست‌ورزی دور شده و دوباره سراغ ورزش و هنر و استعدادهای خود رفتند.