• دیوار نامرئی ســفارت

    تاملی بر تسخیر لانه جاسوسی برای نسل امروز

    دیوار نامرئی ســفارت

    برای نوجوانی که جهانش در قاب چند اینچی گوشی جا شده و معناها را با ضرب‌آهنگ شتاب‌زده کلیپ‌ها می‌فهمد، سیزدهم آبان ۱۳۵۸ دقیقا چیست؟ صادقانه بگوییم: سهم این نسل از یکی از پیچ‌های سرنوشت‌ساز تاریخ معاصر، چند حلقه تصویر تکراری بوده است؛ زنگ مدرسه، دانش‌آموزانی که از در حیاط بیرون می‌ریزند، مشتی دست‌نوشته روی مقوا، پرچمی که آتش می‌گیرد و نرده‌هایی که از رویشان می‌پرند. همه ماجرا در همین دایره بسته خلاصه شده و پرسش واقعی نوجوان امروز هرگز شنیده نشده است: چرا سفارت؟ چرا آن روز؟ چه چیزی در خطر بود؟ این یادداشت دنبال جواب دادن به همین سه پرسش است؛ اول کوتاه از کم‌کاری خودمان در روایت می‌گوییم، بعد از لزوم آن تصمیم تاریخی و بعد از خود ماجرا، همان‌طور که در اسناد و خاطره‌ها ثبت شده است. روایتی که فقط شعور را به حرکت درآورد و عقل را معطل بگذارد، در برابر نسل پرسشگر امروز شکست خورده است.

  • قصه‌های تازه؛ گرفتاری‌های قدیمی
  • بدون تاریخ؛ بدون نشانی

    بررسی مقدمات برگزاری سی‌وهفتمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران در آذر

    بدون تاریخ؛ بدون نشانی

    زهرا بذرافکن، خبرنگار گروه فرهنگ: سال‌هاست که اردیبهشت برای علاقه‌مندان کتاب با یک قرار آشنا همراه است؛ نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران. رویدادی که هر سال ناشران، نویسندگان و مخاطبان را گرد هم می‌آورد و برای بسیاری از فعالان نشر، مهم‌ترین فرصت عرضه و فروش کتاب در طول سال محسوب می‌شود. امسال اما جنگ این تقویم آشنا را تغییر داد. نمایشگاه حضوری که قرار بود طبق روال سال‌های گذشته در بهار برگزار شود، از برنامه خارج شد و اکنون، پس از چند ماه انتظار و گمانه‌زنی درباره زمان برگزاری، شورای سیاست‌گذاری نمایشگاه از برپایی آن در آذر خبر داده است. خبری امیدوارکننده برای اهالی کتاب که در کنار خود پرسش‌هایی هم دارد: نمایشگاه در کدام مکان برگزار خواهد شد؟ ناشران چگونه و از چه زمانی می‌توانند ثبت‌نام کنند؟ و آیا فرصت باقی‌مانده برای برگزاری رویدادی با ابعاد نمایشگاه کتاب تهران کافی خواهد بود؟

  • یک قرن نظارت و افول حمایت

    چهار گره قدیمی و یک مسیر تازه برای تنظیم‌گری رسانه در ایران

    یک قرن نظارت و افول حمایت

    ۱۰ آبان، سالروز تصویب قانون نظارت مطبوعات در سال ۱۳۰۱، فرصتی است برای طرح پرسشی که از مناسبت تاریخی مهم‌تر است؛ اینکه چرا پس از بیش از یک قرن قانونگذاری، نسبت مطبوعات و نهاد ناظر هنوز این ‌همه محل مناقشه است؟ نخستین قانون مطبوعات ایران در ۱۲۸۶ تصویب شد؛ پس از قانون نظارت بر مطبوعات در ۱۳۰۱، مقررات بارها تغییر کردند و قانون مطبوعات فعلی نیز محصول ۱۳۶۴ و اصلاحات بعدی، به‌ویژه اصلاحات ۱۳۷۹ است. بنابراین بحث امروز، بازگشت به قانونی منسوخ نیست؛ سنجش میراث آن در سازوکارهای زنده امروز است. مسئله فقط میزان نظارت نیست؛ اینکه نظارت چه چیزی را می‌سنجد، به چه کسی پاسخ می‌دهد و با چه معیاری درباره ادامه حیات یک رسانه تصمیم می‌گیرد، محل بحث است.

تیتر سه سرویس