آگاه: دو پدیده همه‌گیری جرم و جنایت در جوامع فلسطینی داخل اراضی اشغالی و استفاده از ادعای یهودستیزی برای تشدید ترس یهودیان در سراسر جهان ممکن است کاملا بی‌ارتباط به نظر برسند؛ با وجود این، یک رشته واضح آنها را به هم پیوند می‌دهد و آن مهندسی جمعیتی نامیده می‌شود. مهندسی جمعیتی در قلب پروژه صهیونیستی بوده است؛ در طول جنگ ۱۹۴۸، حدود ۷۵۰ هزار فلسطینی در جریان آنچه فایز صائغ «حذف نژادی» می‌نامد، آواره شدند؛ به‌عنوان بخشی از این فرآیند، شهرهای فلسطینی خالی از سکنه شدند و حدود ۵۰۰ روستای فلسطینی ویران شد. تا سال ۱۹۵۱، فلسطینی‌هایی که پناهنده شده بودند، با تعداد مشابهی از مهاجران صهیونیست جایگزین شدند و بدین ترتیب ترکیب نژادی اراضی اشغالی بدون تغییر در اندازه کلی جمعیت آن تغییر کرد.
در پی جنگ، رژیم صهیونیستی نه تنها قطعنامه ۱۹۴ سازمان ملل را که حق بازگشت فلسطینی‌هایی را که در سال ۱۹۴۸ پناهنده شده بودند، تایید می‌کرد، نادیده گرفت، بلکه در سال ۱۹۵۰ قانون بازگشت را تصویب کرد که مدعی بود به یهودیان سراسر جهان حق ورود به اسرائیل و اخذ شهروندی اسرائیل را صرف نظر از کشورهای مبدأ و اینکه آیا می‌توانند ارتباط خود را با اسرائیل-فلسطین نشان دهند یا خیر، اعطا می‌کرد، در حالی که هرگونه حق مشابهی را از فلسطینی‌ها، از جمله کسانی که خانه‌های اجدادی مستند در این کشور دارند، سلب می‌کرد. در طول دو سال گذشته، تعدادی از سیاستمداران و افراد بانفوذ صهیونیست، آنچه رژیم صهیونیستی در سرزمین‌های اشغالی ۱۹۶۷ انجام داده است، به‌عنوان تکمیل کاری که در سال ۱۹۴۸ ناتمام مانده بود، توصیف کرده‌اند. یک روزنامه‌نگار به طعنه گفت: یک نکبت دوم و واقعی، برای پایان دادن به کار نخست‌وزیر سابق، دیوید بن گوریون. همزمان، در داخل اراضی اشغالی، نوع متفاوتی از استراتژی جمعیتی در حال آشکار شدن است، حتی با اینکه هدف کلی ثابت مانده است.
ایتامار بن‌گویر، مطمئنا نخستین وزیر امنیت داخلی رژیم صهیونیستی نیست که به باندهای جنایتکار اجازه داده است تا جوامع فلسطینی را به وحشت بیندازند، اما در زمان بن‌گویر، قتل‌ها به سطح بی‌سابقه‌ای رسیده‌اند و به نظر می‌رسد سال ۲۰۲۶ نیز همین روند را دنبال می‌کند، چراکه ۳۱ فلسطینی دیگر در اراضی اشغالی در ماه اول سال جاری میلادی به قتل رسیده‌اند. از یک سو، رژیم صهیونیستی از افزایش شدید جرم و جنایت برای به تصویر کشیدن شهروندان فلسطینی به‌عنوان غیرمتمدن استفاده کرده و این غیرانسانی‌سازی را از فلسطینی‌های آواره در غزه و کرانه باختری به شهروندان خود نیز گسترش داده است. از سوی دیگر، به جنایتکاران این امکان را داده است تا شهرهای فلسطینی در اراضی اشغالی را به وحشت بیندازند. در واقع، پلیس فقط ۱۵ درصد از قتل‌ها را در جامعه فلسطینی حل کرده، در حالی که برای جلوگیری از جرم و جنایت، اگر نگوییم هیچ، کار چندانی انجام نداده است. در اواخر ژانویه، فلسطینی‌ها بزرگ‌ترین تظاهرات از سال ۲۰۱۹ را آغاز کردند و با تکان دادن پرچم‌های سیاه و سر دادن شعارهایی، پلیس را به رها کردن کامل متهم کردند.
در عین حال که رژیم صهیونیستی هیچ کاری برای سرکوب فعالیت‌های مجرمانه و بی‌قانونی در جوامع فلسطینی در اراضی اشغالی انجام نمی‌دهد، مفهوم صهیونیستی یهودستیزی را بزرگ‌نمایی و ابزاری می‌کند تا دائما قربانی بودن صهیونیست‌ها را تکرار کند. در حالی که مطالب زیادی در مورد استفاده از مفهوم نادرست یهودستیزی که انتقاد از رژیم صهیونیستی و صهیونیسم را با تکفیر یهودیان درهم می‌آمیزد، برای خاموش کردن صداهای فلسطینی‌ها و طرفداران فلسطین نوشته شده است، اما کمتر در مورد به کار گرفتن یهودستیزی برای رسیدگی به مشکل مهاجرت منفی رژیم صهیونیستی صحبت شده است. از سال ۲۰۲۳، تعداد صهیونیست‌هایی که از اراضی اشغالی خارج شده‌اند بیشتر از تعداد مهاجرانی بوده است که وارد شده‌اند؛ در سال ۲۰۲۴، تعداد شهروندانی که از اراضی اشغالی خارج شده‌اند ۲۶ هزار نفر بیشتر از تعداد مهاجرانی بوده است که وارد آن شده‌اند.