آگاه: نشر نوشته‌های باباچاهی با نام «ع. فریاد» برای مدتی ادامه داشت؛ اما زمانی که یکی از شعرهای او به‌عنوان بهترین شعر ادبی انتخاب شد، تصمیم گرفت تا آنها را با نام واقعی خود منتشر کند. به همین روی، علی باباچاهی خیلی زود و در دوران مدرسه، وارد جهان مطبوعات و مجلات ادبی شد و همین پیشینه حرفه‌ای سبب شد تا به شغل معلمی هم فکر کند. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه، وارد آموزش و پرورش شد و نزدیک به دو دهه در شهر بوشهر، به‌عنوان معلم ادبیات گذران زندگی کرد. با وجود آنکه شغل اصلی او در آن دوران، تدریس و معلمی محسوب می‌شد، اما باباچاهی هیچ‌گاه سرودن شعر را کنار نگذاشت.
باباچاهی در دهه ۴۰ شمسی، مجله «تکاپو» را با سردبیری خود منتشر کرد. اما پس از انتشار سه شماره از این مجله، نیروهای ساواک به دلیل نداشتن مجوز پخش، آن را تعطیل کردند. به همین ترتیب پس از آن، دیگر هیچ‌گاه شماره جدیدی از «تکاپو» منتشر نشد. این نشریه با وجود عمر کوتاهش، تاثیر قابل توجه و مشهودی بر اهالی شعر و ادب گذاشت. تعدادی از مطالب چاپ‌شده در مجله تکاپو، اعم از مصاحبه با شعرا، بعدها در نشریه‌های دیگر نیز به چاپ رسیده و منتشر شدند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، علی باباچاهی از شغل خود در آموزش و پرورش بازنشسته شد و حرفه خود را به‌عنوان نویسنده و سردبیر در نشریه‌های ادبی ادامه داد. او در چندین نشریه متنوع ادبی قلم زد و به‌عنوان یکی از شاعران و مدرسان فرهیخته ایرانی، به مشارکت و همکاری با آنها پرداخت. از میان دیگر فعالیت‌های ارزنده باباچاهی، می‌توان به مشارکت او در پژوهش‌های مختلف در زمینه متون کهن فارسی، لغت‌شناسی و همچنین مطالعه پیشینه تاریخی متون ادبی اشاره کرد. این نویسنده و شاعر ایرانی در بخش دیگری از کارنامه حرفه‌ای خود، به تنظیم آثار آنتون چخوف برای اجراهای رادیویی نیز پرداخته است.

سبک آثار و دیدگاه‌های علی باباچاهی
در نقدهایی که در باب آثار علی باباچاهی به نگارش درآمده، می‌توان این نکته را یافت که نوشته‌های او، خوشایند سلیقه دو گروه متضاد هستند. بدین معنا که بخشی از پروژه‌های هنری این شاعر ایرانی، براساس دیدگاه «هنر برای هنر» است و به‌جز تجربه‌گرایی فرمالیستی یا بازی با ساختارهای زبانی در راستای بیان احساسات درونی، چیز بیشتری در جهت‌گیری نگاه سیاسی القا نمی‌کنند. اما او در فهرست آثار خود، اشعاری را نیز دارد که واجد انتقادات و طنز اجتماعی هستند و دغدغه‌های سیاسی‌اش را بازتاب می‌دهند. از میان دیگر مشخصه‌های آثار باباچاهی، می‌توان به تمایل وی برای سرودن اشعار آوانگارد اشاره کرد. در واقع او به دنبال موج و فرمی تازه برای شعر گفتن می‌گردد. او سعی داشته است تا قواعد و سبک شعر «پسانیمایی» را مدون کند و در این راستا مجموعه‌هایی را نیز منتشر کرده است.