نگاهی بر آشتی و معماری همگرایی در فرهنگ ایران

روزگاری فضا، میانجی صلح بود

زهرا بذر افکن - خبرنگار گروه فرهنگ: شانزدهم دسامبر در تقویم بین‌المللی، نقطه‌ای نمادین است که تحت عنوان «روز جهانی آشتی» شناخته می‌شود. این روز، اگرچه ریشه در تاریخ سیاسی و اجتماعی آفریقای جنوبی دارد و یادآور گذار دردناک اما امیدبخش این کشور از آپارتاید به دموکراسی است اما بهانه‌ای برای بازخوانی مفاهیم عمیق انسانی در فرهنگ ما و سایر فرهنگ‌ها فراهم می‌آورد. نلسون ماندلا و دولت وحدت ملی پس از سال ۱۹۹۴، با هوشمندی سیاسی و درایت اخلاقی، این روز را که می‌توانست نماد تفرقه و خونریزی باقی بماند، به روزی برای ترمیم زخم‌های ملی و آشتی میان نژادها تبدیل کردند.

بر عهدمان هستیم

زهرا بذرافکن- خبرنگار گروه فرهنگ: روز گذشته، مراسم تشییع و وداع با پیکر شهیدان سیدحسن نصرالله و سیدهاشم صفی‌الدین در بیروت برگزار شد و بسیاری خود را از دور و نزدیک به این مراسم رساندند. فرقی نمی‌کند که مسلمان باشند یا مسیحی، آنها به عشق سیدحسن نصرالله راهی لبنان شده‌اند تا در این مراسم باشکوه حضور داشته باشند.

قصه بومی چینی پس از شکستن رکوردهای گیشه در چین، راهی سینماهای غرب شده است

موفقیت جهانی انیمیشن چینی در خانه

زهرا بذرافکن – خبرنگار گروه فرهنگ: «نژا ۲» پیش از آنکه به بازارهای بین‌المللی برسد، رکورد تاریخی پرفروش‌ترین انیمیشن جهان را شکست. این انیمیشن چینی که به کارگردانی یانگ یو، کارگردان متولد سیچوان که با نام جیائوزی نیز شناخته می‌شود، ساخته شده، توانست با گذشت از مرز فروش ۱.۷میلیارد دلاری اولین انیمیشن پرفروش تاریخ سینما و نیز هشتمین اثر پرفروش سینمای جهان شود. رکورد پرفروش‌ترین انیمیشن تاریخ سینما که به‌تازگی از آن انیمیشن محبوب «درون بیرون۲» شده بود، دیری نپایید و جای خود را به داستان اساطیری قرن شانزدهمی چینی داد. ماجرای رکورد جهانی انیمیشن چینی با داستانی بومی به‌سرعت در رسانه‌ها و شبکه‌های مجازی بازتاب گسترده‌ای پیدا کرده است اما باید دید که در پس این موفقیت چه عواملی اثرگذار و حیاتی بوده‌اند. 

آبستن؛ به دنبال دوربین

زهرا بذرافکن - خبرنگار گروه فرهنگ: «آبستن» که اولین کارگردانی محمد و مصطفی تنابنده است، در روز سوم از جشنواره به نمایش درآمد و صفی طولانی در انتظار ورود به سالن نمایش داشت. تک‌پلان بودن این اثر یکی از جبنه‌های فنی و تصویری آن بود که انتظاری را درباره‌اش برانگیخت اما درنهایت مخاطب را با یک علامت سوال بزرگ تنها گذاشت: چرا این فیلم باید سکانس-پلان باشد، کارکرد و ارزش افزوده این تکنیک در آبستن چه بود؟