آگاه: لذا حضور فرمانده سنتکام در مذاکرات اخیر را از چند منظر می‌توان مورد تحلیل و بررسی قرار داد:
۱. امنیت، محور اصلی نگرانی آمریکا است: وقتی یک فرمانده نظامی عالی‌رتبه در کنار دیپلمات‌ها ظاهر می‌شود، یعنی از نگاه واشنگتن، موضوع مذاکره صرفا سیاسی یا حقوقی نیست، بلکه مستقیما به موازنه امنیتی و نظامی منطقه گره خورده است. آمریکا عملا پذیرفته که بدون در نظر گرفتن قدرت میدانی ایران، هیچ توافق پایداری شکل نمی‌گیرد.
۲. اعتراف غیرمستقیم به نقش بازدارندگی ایران: سنتکام مسئول مستقیم نیروهای آمریکایی در غرب آسیاست؛ همان نیروهایی که بیشترین تماس و تنش را با محور مقاومت دارند. حضور فرمانده سنتکام یعنی ایران به بازیگری تبدیل شده که اثر تصمیماتش، مستقیما محاسبات نظامی آمریکا را تغییر می‌دهد. این، نوعی اعتراف ضمنی به قدرت بازدارندگی ایران است.
۳. مذاکره از موضع «مدیریت بحران»، نه امتیازگیری دیپلماسی معمولا در اختیار وزارت خارجه است: ورود نظامیان به صحنه مذاکره نشان می‌دهد آمریکا بیش از آنکه به‌دنبال امتیازگیری سیاسی باشد، نگران کنترل صحنه میدانی و جلوگیری از درگیری ناخواسته است. به زبان ساده‌تر واشنگتن می‌خواهد اوضاع از کنترل خارج نشود.
۴. پیوند مستقیم میدان و دیپلماسی: این حضور پیام روشنی دارد: میدان، دیپلماسی را شکل می‌دهد. آمریکا دریافته که بدون فهم دقیق معادلات میدانی- از توان ایران گرفته تا پیامدهای جنگ ۱۲ روزه و حمایت بی‌نتیجه از اسرائیل- نمی‌تواند تصمیم سیاسی قابل اجرا بگیرد. به همین دلیل، فرمانده سنتکام در کنار میز مذاکره قرار می‌گیرد، نه صرفا پشت نقشه‌های نظامی.
۵. نشانه محدود شدن گزینه نظامی: اگر گزینه نظامی واقعی و کم‌هزینه بود، نیازی به حضور فرمانده سنتکام در فرآیند مذاکره نبود. این حضور نشان می‌دهد هزینه درگیری آن‌قدر بالا رفته که نظامیان، خودشان به حامیان گفت‌وگو تبدیل شده‌اند. این دقیقا نقطه‌ای است که بازدارندگی معنا پیدا می‌کند.
به نظر می‌رسد آمریکا به این نتیجه رسیده که ایران فقط یک طرف مذاکره سیاسی نیست، بلکه یک قدرت اثرگذار میدانی است که بدون در نظر گرفتن آن، نه امنیت منطقه قابل مدیریت است و نه منافع آمریکا حفظ می‌شود. این حضور، نشانه ضعف دیپلماسی ایران نیست؛ بلکه بازتاب قدرتی است که دیپلماسی آمریکا را ناچار کرده با نظامیانش به میدان گفت‌وگو بیاید!