آگاه: این ایده که هوش مصنوعی بتواند چهره یک فرد را تحلیل کند و حقوق او را تخمین بزند، اخیرا توجه عموم را به خود جلب کرده است. به نظر می‌رسد که این ایده مستقیما از یک رمان علمی ـ تخیلی بیرون آمده است. 
هوش مصنوعی عکس‌های کاربر را اسکن می‌کند و سپس درباره تحصیلات، شخصیت یا فیش‌های حقوقی او نتیجه‌گیری می‌کند. این روند جدید به بحث‌های داغ، شک و تردید و پرسش‌های جدی درباره تلاقی فناوری، اخلاق و شیوه‌های مدرن استخدام دامن می‌زند. به نقل از یوسی استراتژیز، این جنجال زمانی آغاز شد که پژوهشگران آمریکایی تصمیم گرفتند حدود ۱۰۰ هزار عکس از چهره افراد حرفه‌ای را به یک الگوریتم بدهند. این عکس‌ها تصادفی انتخاب نشدند، بلکه پرتره‌هایی با دقت انتخاب‌شده از پروفایل لینکدین، فارغ‌التحصیلان کارشناسی ارشد مدیریت کسب‌وکار بودند. هدف مشخص بود. آیا یک ماشین می‌تواند چیزی بیش از یک لبخند را تشخیص دهد؟ آیا می‌تواند سیگنال‌هایی را درباره شخصیت، جاه‌طلبی یا حتی موفقیت مالی احتمالی استخراج کند؟
چیزی که بسیاری از ناظران را شگفت‌زده کرد، این ادعا بود که ظاهرا می‌توان ویژگی‌های صداقت، وظیفه‌شناسی، برون‌گرایی، سازگاری و روان‌رنجوری را از روی عکس‌های استاندارد شناسایی کرد. به گفته پژوهشگران این پروژه، کارفرمایان و بانک‌های بزرگ پیشتر در فرآیندهای استخدام، این فناوری را آزمایش کرده‌اند و از رزومه‌ها و مصاحبه‌های سنتی فراتر رفته‌اند. استفاده از تشخیص چهره برای تصمیم‌گیری‌های پرسنلی در نگاه نخست نوآورانه به نظر می‌رسد. با وجود این، ایده‌های قدیمی را تداعی می‌کند. این تصور که شخصیت یا موفقیت آینده را می‌توان از ظاهر استنباط کرد، یادآور نظریه چند صدساله چهره‌خوانی است که اکنون کاملا بی‌اعتبار شده و زمانی برای توجیه تبعیض و تعصب استفاده می‌شد.