آگاه: دستبرقضا، اعتراض به جنگ ویتنام، بهانه شروع اعتراضات دانشجویان دانشگاه کلمبیا در آن سال شد. آن سالها این فقط اعتراض به جنگ نبود که دانشجویان را به خیابان کشانده بود، در اروپای شرقی تحتتاثیر جنبش بهار پراگ، اعتراض علیه اقتدارگرایی کمونیسم شوروی بهانه اشغال خیابان بود. در فرانسه هم دلایل دیگری که در رأس آن بازیگری جریان چپ بود، دانشجویان را از سالن تئاتر به اشغال خیابان و مراکز حکومتی کشاند. بروز بارقههای اتمام جنگ، کاهش دوز اقتدارگرایی شوروی، همدستی کارگران با سرمایهداران، کل آن فضای ملتهب را آرام کرد و آن سال پرتلاطم که با آتشبس یکروزه آمریکا در ویتنام شروع شد، با شروع خروج و شکست مفتضحانه آمریکاییها و پیروزی نیکسون در انتخابات ریاستجمهوری تمام شد. از سال۱۹۶۸، تا همین سال۲۰۲۴ جریان چپ، تمام تلاشش را کرد تا جنبشی فراگیر را رهبری کند و نظام سرمایهداری را واژگون سازد. اما هر سال این خصلت ستیزهجویی، مبارزهطلبی و مقاومت، مبتذلتر شد. دیگر کسی باور نمیکرد، چپ بودن یعنی چریک بودن. همه نمایش چپ در نقد نظام سرمایهداری خلاصه میشد. آرمان عدالت، قربانی همدستی پنهان چپها با راستهای نظام سرمایهداری شد. هیچکس باور نمیکرد و انتظارش را نمیکشید که در چهار گوشه جهان سرمایهداری، دوباره جنبشی سربرآورد که هم دانشجویان میاندارش باشند و هم چپها در آن نقشی نداشته باشند. هر چند دیگر چپ، چپ نبود، بلکه سرمایهداری چپش کرده بود. این بار هم دانشجویان در اعتراض به جنگ برخاسته بودند، اما آگاهی مبارزاتیشان را چپها نمیدادند. آنها نسخهای از مبارزه عینی را در کتاب غزه دیده بودند، نه لایه کتابها و مانیفستهای بیخاصیت مارکسیستها. دیدند مقاومتی مقاومت است که شدیدترین سفاکیهای ستمگران را متحمل شود، اما نبازد. مقاومتی که ظالم را ذله کند، مقاومتی که نمیشکند، نمیبُرد و شرط میگذارد. مقاومتی که مصادره نمیشود، همدست ظالم نمیشود و در ذاتش پیروز است. مقاومتی که ناممکن را ممکن میکند، ۵۶سال تجربه خشونت و سرکوب پلیس آمریکا که چیزی نیست. حالا دانشجویان آمریکا و اروپا بیرون آمدهاند نه به چند بهانه مختلف مثل آوریل و می ۱۹۶۸ که با یک هدف مشترک در آوریل و می ۲۰۲۴. فهمیدند ظلم بیپایان نیست، بلکه این مقاومت است که پایدار است. دولتهای غربی میدانند ۲۰۲۴ سالی برای تمام شدن نیست، خیالشان راحت نیست. با چیزی مواجهاند که نمیتوانند درکش کنند، راه کنترلش را بلد نیستند. جنس این مقاومت را نمیشناسند. خارج از نظام سرمایهداری است، بیگانه است، سازشناپذیر است، شاید سرکوب شود اما روحش زنده میماند و سال به سال قویتر میشود. نیاز ندارد ۵۶سال صبر کند. ۲۰۲۴ وقتی تمام میشود که مقاومت بخواهد، نه آنهایی که عادت به ماندن و خندیدن دارند. مقاومت میماند و میخندد چون خیالش راحت است و خشونت و عصبانیت حاکمان را به امید تبدیل میکند...
۲۷ تیر ۱۴۰۳ - ۲۳:۱۸
کد خبر: ۵٬۳۱۰
وقتی جنبش دانشجویی ۱۹۶۸، یعنی همان سالی که به قول کورلانسکی جهان را تکان داد، شروع شد، همه میدانستند، آن سال هم تمام میشود. هیچکس بگیر و ببندهای پلیس آمریکا و حملات تند و عجیبشان به دانشجویان را باور نمیکرد، حتی شاید خود دانشجویان آنقدر که باید و شاید، خودشان را جدی نگرفته بود.
![مقاومتی که نمیشکند مقاومتی که نمیشکند](https://media.agaah.ir/d/agaah/2024/07/17/4/5087022.jpg?ts=1721245621667)
نظر شما