آگاه: ادعای صلحطلبی: روبیو با توصیف ترامپ به عنوان رئیسجمهوری که «نتایج مسالمتآمیز و راهحلهای مبتنی بر مذاکره را ترجیح میدهد»، گفت: «او آمادگی خود را برای گفتوگو با هر کسی نشان داده و فکر میکنم اینجا فرصتی وجود دارد تا از طریق دیپلماسی به توافقی دست یابیم که نگرانیهای ما را برطرف کند.»
اعتراف به پیچیدگی: با این حال، وزیر خارجه آمریکا بلافاصله افزود: «رسیدن به توافق با ایران آسان نیست... کار دشواری است و نمیخواهم این موضوع را بیش از حد بزرگ جلوه دهم.»
تناقض در کلام؛ تردید در عمل
سخنان روبیو در بوداپست، در آستانه دور دوم مذاکرات غیرمستقیم ژنو، چند پیام متناقض و قابل تأمل دارد که نیازمند واکاوی دقیق است:
پیام اول: تایید غیرمستقیم فشار ایران: اقرار روبیو به «دشواری» دستیابی به توافق، در واقع تایید غیرمستقیم این واقعیت است که جمهوری اسلامی ایران در موضع قدرت و با دست پر وارد مذاکرات شده است. اگر فشارهای آمریکا موثر بود، امروز واشنگتن نه از «تلاش برای توافق»، بلکه از «پذیرش شروط» سخن میگفت.
پیام دوم: دیپلماسی نمایشی یا تغییر استراتژی؟: توصیف ترامپ به عنوان طرفدار «مذاکره با هر کسی»، در تضاد آشکار با سابقه فشار حداکثری و خروج یکجانبه از برجام است. این تغییر لحن، اگر صادقانه باشد، نیازمند ارائه تضمینهای عملی است، نه فقط وعدههای کلامی. تاریخ نشان داده که اعتماد به دیپلماسی آمریکا بدون تضمینهای اجرایی، اشتباهی استراتژیک است.
پیام سوم: استفاده ابزاری از پرونده ایران: اشاره همزمان روبیو به پرونده اوکراین و تمایل آمریکا برای «میانجیگری بدون تحمیل توافق»، نشان میدهد که واشنگتن به دنبال ایجاد تصویری از خود به عنوان «قدرت صلحساز» است. اما سوال اینجاست: آیا همین رویکرد در قبال ایران نیز صادق است؟ یا پرونده هستهای ایران نیز قربانی ملاحظات داخلی و انتخاباتی آمریکا خواهد شد؟
پیام چهارم: نقش مجارستان و شکاف اروپایی: دیدار روبیو با ویکتور اوربان که همواره بر استقلال اروپا و تعامل با شرق تاکید داشته، نشاندهنده تلاش آمریکا برای مدیریت شکاف درون اتحادیه اروپاست. این در حالی است که سفیر ایران در برلین به درستی هشدار داده که اروپا دچار «ضعف در تحلیل واقعبینانه» شده است.
سخنان روبیو اگرچه حاوی لحنی ملایمتر است، اما تا زمانی که به اقدام عملی برای لغو تحریمها و ارائه تضمینهای قابلاتکا تبدیل نشود، در حد «دیپلماسی کلامی» باقی خواهد ماند. جمهوری اسلامی ایران تا کنون ثابت کرده که به دنبال تعامل سازنده است، اما نه به قیمت پذیرش فشار و تسلیم در برابر زیادهخواهی. توپ اکنون در زمین واشنگتن است: آیا آمریکا آماده است «عقلانیت» را بر «سیاست نمایشی» ترجیح دهد؟ پاسخ این سوال، امروز در سفارت عمان در ژنو روشنتر خواهد شد.
نظر شما