آگاه: این فقط اعلام یک نام نبود؛ تداوم همان خط سرخ امام بود که از کربلا تا خمین و از خمین تا خون سردار و دانشمند و کودک مظلوم، کشیده شده بود.
او سال‌ها در سایه پدر زیست، در سایه انقلاب، در سایه شمشیرهای آماده؛ حالا آمد تا شمشیر را بردارد. نه برای قدرت، که برای حفظ عزت. نه برای تخت، که برای انتقام خون ریخته‌شده.
در این روز حماسی، وقتی دشمنان در کاخ‌های‌شان می‌خندیدند و می‌گفتند: «این نظام فرو می‌پاشد»، مردم ایران، همان مردمی که در کوچه‌های تهران، قم، مشهد، اهواز ، تبریز و... در فراق رهبر شهید اشک می‌ریختند، یک‌صدا گفتند: «ما هستیم. ما می‌مانیم. ما می‌جنگیم.»
آقاسید مجتبی! شما میراث‌دار آن نگاه نافذ، آن صدای آرام در طوفان، آن دست گره‌خورده به قرآن و ملت هستید.
شما ادامه‌دهنده همان راهی هستید که با «نه» به شاه آغاز شد و با «مرگ بر آمریکا» ادامه یافت.
اینک پرچم در دست شماست. پرچمی که رنگ خون شهدا را دارد، رنگ خاک کربلا، رنگ موشک‌های نقطه‌زن فرزندان ایران.
و ما، فرزندان این خاک، بیعت می‌کنیم: نه با زور، که با دل. نه با ترس، که با عشق. تا آخرین نفس، تا آخرین قطره خون، در رکاب ولایت، در مسیر ظهور.
ایران زنده است. انقلاب زنده است و رهبری‌ات، ای فرزند خامنه‌ای، نفس تازه‌ای است بر این پیکر زخمی اما سربلند.
اللهم احفظ قائدنا و ولی أمرنا واجعله ذخراً للإسلام و المسلمین و انصر به الإسلام و أعزه به المؤمنین
ایران سربلند ماند و خواهد ماند، تا ابد.