آگاه: بیشتر ما فکر می‌کنیم دروغگوها با زبان بدن لو می‌روند؛ نگاه‌شان می‌دود، دست‌پاچه می‌شوند یا مکث می‌کنند. اما تحقیقات روان‌شناسی چیز دیگری می‌گوید: کلید اصلی تشخیص دروغ، بار شناختی (Cognitive Load) است.
دروغ گفتن از نظر ذهنی بسیار پرهزینه‌تر از راست گفتن است. فرد باید هم داستانی بسازد، هم آن را به خاطر بسپارد، هم واکنش طرف مقابل را مدیریت کند. این فشار ذهنی جایی خودش را نشان می‌دهد.
سه سوال که بار شناختی را بالا می‌برند:
اول: «می‌تونی ماجرا رو از آخر به اول تعریف کنی؟»
دروغگوها معمولا داستان را خطی حفظ کرده‌اند. برعکس گفتن روایت، ذهن‌شان را به هم می‌ریزد.
دوم: «اون لحظه دقیقا چه چیزی اطرافت بود؟»
دروغ‌ها معمولا جزئیات حسی ندارند. آدم راستگو تصویر، صدا و فضا را راحت‌تر به یاد می‌آورد.
سوم: «اگه همون موقع یکی از دوستات اونجا بود، چی می‌دید؟»
این سوال زاویه دید را عوض می‌کند و برای دروغگو سنگین است، چون باید داستان را دوباره بازسازی کند.
نکته مهم: دروغگوهای حرفه‌ای ممکن است احساسات را عالی بازی کنند؛ گریه، ترس، همدردی. مشکل ما این نیست که ساده‌ایم؛ مشکل این است که احساس را با حقیقت اشتباه می‌گیریم.
منبع: medium