آگاه: در گفتمان انقلابی موضع تهاجمی الزاما به معنای آغاز درگیری یا رفتارهای پرخطر نیست. تهاجم در این معنا پیش دستی فعالانه در میدان تعریف منازعه است. یعنی اجازه ندادن به دشمن برای تعیین زمان مکان و شیوه تقابل. این همان دست بالا داشتن است. وضعیتی که در آن ابتکار عمل در اختیار کنش‌گر قرار می‌گیرد و طرف مقابل ناچار به واکنش می‌شود. تفاوت اساسی این رویکرد با الگوهای تهاجمی رایج در نظام بین‌الملل در پیوند آن با منطق عزت و بازدارندگی است نه سلطه طلبی.
مصادیق این موضع را می‌توان در حوزه‌های متعددی مشاهده کرد. در عرصه نظامی عبور از دفاع صرف و رسیدن به توان اقدام دقیق و هدفمند معادلات امنیتی منطقه را دگرگون کرده است. در دیپلماسی، شکل‌گیری دیپلماسی مقاومت به عنوان مکمل قدرت میدانی باعث شده پیام ایران نه تنها از زبان بیانیه‌ها بلکه از طریق واقعیت‌های عینی منتقل شود. حتی در حوزه فناوری پیشرفت‌های بومی در شرایط تحریم به بخشی از قدرت تهاجمی نرم ایران تبدیل شده‌اند. قدرتی که بدون شلیک گلوله محاسبات دشمن را برهم می‌زند.
اما ریشه این موضع تهاجمی را باید فراتر از ابزارها جست‌وجو کرد؛ در عظمت ملت ایران. انسجام اجتماعی در بزنگاه‌ها عمق تاریخی هویت ایرانی اسلامی سرمایه انسانی جوان و تحصیل کرده و تجربه زیسته مقاومت اقتصادی مولفه‌هایی هستند که قدرت را از سطح دولت فراتر برده و به سطح ملت ارتقا داده‌اند. وقتی یک ملت به توان خود باور دارد رفتار سیاسی آن نیز از حالت تدافعی خارج می‌شود. اعتماد به نفس ملی پیش شرط اثرگذاری منطقه‌ای است و بدون آن هیچ قدرت سختی پایدار نمی‌ماند.
نمایش قدرت دفاعی تهاجمی تاثیر مستقیمی بر هویت ملی به ویژه در میان نسل جوان دارد. جوانی که می‌بیند کشورش صرفا در حال تحمل فشار نیست بلکه قادر است قواعد بازی را تغییر دهد نسبت به آینده احساس عاملیت می‌کند. این احساس سرمایه‌ای نرم اما تعیین کننده است که در بلندمدت حتی از تجهیزات نظامی نیز مهم‌تر خواهد بود.
در سوی مقابل نشانه‌های انفعال و اضطرار دشمنان به وضوح قابل مشاهده است. تغییر تاکتیک از تهدید مستقیم نظامی به جنگ روانی عملیات رسانه‌ای و فشار اقتصادی خود گواهی بر ناتوانی در مواجهه مستقیم است. دشمنی که روزی از گزینه نظامی سخن می‌گفت امروز ناچار است بر تحریف واقعیت بزرگ‌نمایی مشکلات داخلی و ایجاد فرسایش اجتماعی تمرکز کند. این جابه‌جایی اتفاقی نیست بلکه پیامد طبیعی تثبیت موضع تهاجمی مبتنی بر قدرت واقعی است.
در این میان تمایز میان موضع دفاعی فعال و تهاجمی با وعده‌های صادقانه اهمیت ویژه‌ای دارد. وعده‌های صادقانه ناظر به تعهد اخلاقی و سیاسی ایران در دفاع از خود و متحدانش است. نوعی اعلام آمادگی همراه با هشدار. اما موضع دفاعی فعال مرحله‌ای فراتر است. جایی که هشدار در صورت لزوم به اقدام تبدیل می‌شود. پیام عملیات‌های اخیر نیز دقیقا در همین نقطه قابل فهم است. ایران صرفا سخن نمی‌گوید بلکه توان و اراده تحقق آن را دارد.
در مجموع موضع تهاجمی انقلاب اسلامی را باید نه نشانه ماجراجویی بلکه حاصل بلوغ راهبردی دانست. این موضع بر شانه‌های عظمت ملت ایستاده و طبیعی است که در برابر آن دشمن دچار انفعال و اضطرار شود. آینده منطقه بیش از هر زمان دیگری تحت تاثیر این واقعیت خواهد بود که بازیگرانی با پشتوانه مردمی و اعتماد به نفس ملی دیگر حاضر نیستند در زمین دیگران بازی کنند.