آگاه: هانری کوربن، تشیع را اسلام ایرانی می‌نامد. اساسا تشیع و ایرانیت، ممزوج شده‌اند؛ همین امتزاج هم سبب شده که تمامی مدافعان ایران در طول تاریخ پس از اسلام، مریدان و محبان علی (ع) باشند. بنابراین دوگانه امت‌گرایی و ملت‌گرایی که طی سال‌ها و ماه‌های اخیر توسط عناصری نابخرد تولید و ترویج می‌شود یک دوگانه جعلی است. برخی عناصر جاهل یا مغرض، تمام همت خود را مصروف کرده‌اند تا پیوند و امتزاج ایرانیت با تشیع را انکار کنند. این عناصر، از درک تاریخ ایران پس از اسلام عاجزند و صرفا به انگاره‌های بعضا جعلی و افسانه‌ای مرتبط با پادشاهی پیشدادی تمسک می‌جویند.
قرابت و تجانس تشیع و ایرانیت تا حدی است که آیین تشیع و فقه امامیه، در تار و پود نظام حقوقی ایران و مدنیت ایرانی‌ها جاگیر و فراگیر شده است. قانون مدنی ایران سال ۱۳۰۸ در زمان علی‌اکبر داور، تصویب شد. یکی از منابع تدوین این قانون، «شرح لمعه» تألیف زین‌الدین جبل‌عاملی (شهید ثانی) بود. در حقوق مختلفه و انواع مالکیت‌ها، مندرج در قانون مدنی، استناداتی به شرح لمعه شده است. اساسا فارغ از مبحث تشیع، اسلام، بخشی از هویت فرهنگی ایرانیان است و یک درهم‌تنیدگی و اینترسکشنالیتی میان تمدن ایرانی و تمدن اسلامی وجود دارد. محمد بخاری مؤلف صحیح بخاری معتبرترین کتاب حدیثی اهل سنت، یک ایرانی بود و به فارسی تکلم می‌کرد. حسین بن روح نوبختی، از نواب اربعه امام زمان، یک ایرانی اصیل بود. تاریخ را نیز که تورق کنیم درمی‌یابیم همه مدافعان اصیل جغرافیا و مرز ایران، از محبان و سینه‌چاکان امیرالمومنین علی (ع) بودند. از میرزا کوچک‌خان که جلوی روس‌ها سینه سپر کرد تا رئیسعلی دلواری که انگلیسی‌ها را نقره داغ کرد، همه و همه محبان امیرالمومنین علی (ع) بودند. در ایام دفاع مقدس هشت ساله و جنگ تحمیلی ۱۲ روزه نیز که تمام دنیا به خاک پاک ایران چشم دوخته بود، همگان شاهد بودند که مدافعان واقعی ایران، فارغ از دین شناسنامه‌ای و به ارث رسیده، در منش و سلوک، مغروق دریای عشق به حضرت اسدالله الغالب بودند. اینکه عده‌ای به ویژه پس از وقایع تأسف‌بار دی، تلاش دارند تا رنگ علوی را از رخسار ایران عزیز بزدایند، حقیقتا سعی باطل دارند؛ عشق به علی (ع) و فرزندانش در جان و دل مردم ایران حک شده است.گوبینو، مستشرق فرانسوی سال‌ها پیش گفته بود که ایران سنگ‌خاراست که به‌رغم ناملایمات در طول تاریخ، همان است که بود. ایرانیان شاید تعلق سیاسی خاصی نداشته باشند اما به فردیت ایرانی خود می‌بالند. یکی از مؤلفه‌های اصلی در فردیت ایرانی، عشق به امیرالمومنین علی (ع) است.