آگاه: یک فراتحلیل مشهور نشان داده است که تنهایی می‌تواند خطر مرگ زودرس را حدود ۲۶ تا ۲۹ درصد افزایش دهد؛ رقمی که از نظر تاثیر کلی، قابل مقایسه با عوامل خطری مانند چاقی یا مصرف دخانیات است. به همین دلیل، برخی متخصصان سلامت عمومی هشدار داده‌اند که تنهایی باید به اندازه سایر ریسک‌فاکتورهای رایج سلامت جدی گرفته شود.

استرس مزمن؛ اصلی‌ترین آسیب تنهایی
یکی از مسیرهای اصلی آسیب تنهایی، فعال‌سازی مداوم سیستم استرس بدن است. احساس تنهایی باعث افزایش ترشح هورمون‌هایی مانند کورتیزول می‌شود؛ هورمونی که اگر به‌طور مزمن بالا بماند، می‌تواند 
به فشار خون بالا، تضعیف سیستم ایمنی و افزایش التهاب منجر شود.

قلب، مغز و سیستم ایمنی در معرض خطر
پژوهش‌ها نشان داده‌اند تنهایی مزمن با افزایش خطر بیماری‌های قلبی، سکته مغزی و اختلالات شناختی مرتبط است. افراد تنها بیشتر در معرض افسردگی و اضطراب قرار دارند و این وضعیت می‌تواند رفتارهای ناسالم مانند کم‌تحرکی، تغذیه نامناسب و مصرف الکل یا سیگار را تشدید کند.

چرا مغز تنهایی را «خطر» تفسیر می‌کند؟
از دیدگاه تکاملی، انسان موجودی اجتماعی است. مغز ما طوری برنامه‌ریزی شده که نبود ارتباط اجتماعی را به‌عنوان یک تهدید بقا تفسیر کند. به همین دلیل، تنهایی مزمن می‌تواند ساختارهای مغزی مرتبط با ترس، اضطراب و پردازش درد روانی را فعال نگه دارد. این واکنش‌های عصبی، اگر طولانی شوند، به اختلال در خواب، تمرکز و حتی حافظه منجر می‌شوند و کیفیت زندگی فرد را به‌شدت کاهش می‌دهند.

تنهایی با «تنها بودن» فرق دارد
نکته مهم این است که تنهایی الزاما به‌معنای تنها زندگی کردن نیست. فرد ممکن است در میان جمع یا حتی خانواده باشد، اما احساس ارتباط، حمایت و دیده‌شدن نداشته باشد. پژوهش‌ها نشان می‌دهند این احساس ذهنی جدایی، بیش از تعداد روابط اجتماعی، با پیامدهای منفی سلامت مرتبط است.
منابع:harvard،nih، sagepub